bij Harmonie Hatert waait een frisse wind. Het nieuwjaarsconcert is overboord gegooid en het Concerto Primavera- concept omarmd.
Een eerste lenteconcert dus en het thema is ‘Music in motion’.
Nou, deze zaterdagavond is er in de volle zaal van alles in beweging. Harmonie Hatert maakt flink de blits met een uitgekiend programma en fijne medewerkenden. De orkestklank is homogeen en blaakt van zelfvertrouwen. Duidelijke zaak: Harmonie Hatert, geleid door Jan Wessing, heeft zin in het nieuwe concept.
Een enkele keer leidt dat zelfs tot hilarische taferelen. De slagwerker mept er zo geestdriftig op los dat de stick door de lucht vliegt. Dat gebeurt in het met veel flair gespeelde Tribute to Ray Charles. Hierin horen we ook een ontroerende altsaxsolo Georgia.
Het pittige Ross Roy maakt indruk, net als de spetterende selectie van Glenn Miller. De ongelijke inzet in Mother Earth (na solo van trom en fluit) zien we maar door de vingers. Zoiets kan altijd gebeuren.
In laatstgenoemde nummer horen wij de vier zangeressen van 4 Zijzoenen. Zij werken ook mee in Moments for Morricone. Hun aandeel levert een gouden randje op. Prachtig zoals het hoofdthema uit Once upon a time in de west hier glorieus tot klinken komt. Voor de komische noot is ook aandacht. In de Morricone-selectie zien we een cowboy op een stokpaardje voorbijkomen. Eerder in het programma zijn we getuigen van een piratenachtervolging. Dat gebeurde tijdens het optreden van de Koninklijke Muziekvereniging
Harmonie Epe in de Pirates of the caribbean.
‘Epe’ staat goed aangeschreven en de openingsmars klinkt als een klok. Crease blijkt eveneens een kolfje naar de hand van Henk Homma en zijn muzikanten. In Rood (as performed bij Marco Borsato) is het spel echter te weinig meeslepend. Soms is de klank aan de houterige kant. Een regelrechte dip dient zich aan in Only love, ooit een megahit van Nana Mouskouri. De inzet is opvallend onzuiver en de zang is wat saai. Toch geeft diezelfde zang elders weer een aparte motion aan de uitvoering. Ik doel hier op Pie Jesu. Tsjonge, dat was wel een Highlight van de avond. Over parels gesproken: 4 Zijzoenen maakt een juweeltje van Dvoráks Largo. Emoties uit een verschrikkelijk Indisch kampverleden worden hier op een ontroerende wijze voelbaar gemaakt.
Harmonie Hatert maak flink de blits